وب حسین ماجرای حضور “گلشیفته فراهانی” در افتتاحیه فیلم “مجموعه دروغ ها” آنقدر مورد توجه عده ای قرار گرفت که مجموعه وبلاگ های وردپرس به “گل پرس” تبدیل شده بودند و بیش از نیمی از مطالب برتر آن، در روزهای اخیر به مطالبی اختصاص داشت که به انتشار عکس یا فیلم این مراسم پرداخته بودند.
البته چنین اتفاقی دور از انتطار هم نبود، از وقتی حدود دو ماه پیش خبر این فیلم منتشر شد؛ روزی نبود که عده ای با عنوان “افتخار بزرگ” و “غرور ایرانی” به آن نپردازند و از اینکه یک بازیگر آشنا ایرانی را در کنار اسطوره هاشی می بیند، اینقدر با تخیل و رویا حرف نزند؛ چرا که اصولا کار کرد اسطوره ها رویایی بودن آن ها است و ار کسی به هر نحوی در کنار آن ها قرار بگیرد، گویی به افتخار بزرگی نادل شده است و “کرو” و “دی کاپریو” از اسطوره هایی هستند که نظام تبلیعاتی حهان در عصر جدید برای رفع نیاز انسان به اسطوره ها ساخته اند؛ اسطوره هایی که مخصوصا در فرهنگ غرب ریشه بسیار کهنی دارند.

پوشش “فراهانی” در این مراسم، مزید بر علت شد تا مورد توجه خاص بعضی از گروه ها، قرار بگیرد:

۱) مخالفین حکومت کشور : که با عناوینی نظیر “دهن کجی گلشیفته به جمهوری اسلامی” و “مشت محکم به آخوندها” با شادی از آن یاد می کردند و گویا منتظر بودند، یک دختری روسری اش را دربیاورد تا قبل از کلیه ضابطین، فضا را با تاکید بر عدم حجاب او و دهن کجی و . . .  ملتهب کنند، آن ها که تصور می کردند “فراهانی” با این کار،  ضربه بزرگی به نظام زده است (؟!!)  از همین الآن، حق هیچ گونه برخورد احتمالی را با این ضربه عظیم (؟!!) قائل نبودند ! از نظر من، محلی از اعتبار برای پرداخت بیشتر به نظرات اینگونه، وجود ندارد.

۲) عده ای که پوشش او را نشاندهنده “چهره واقعی یک زن ایرانی” (؟!) و نشانه آزادی می دانستند (که البته بیشتر از آنکه، خبری از واقعیت بدهد، بیان کننده یک آرزو بود؛ وگرنه ملاک “یک زن واقعی ایرانی” چیست؟!) به علاوه در قبال این سؤال مهم که چرا یک مسلمان، بدون رعایت شئونات دینی اش، در آن مراسم حضور داشته است؟ حضور او را با حجاب، غیر منظقی می دانستند (این عین جمله آن ها است، وگرنه منظور از “منطق(؟)” در اینجا این است که محیط هالیوود و اوضاعی که ایجاد کرده اند؛ در عمل افراد محجبه را بر نمی تابد) که مغایر با آزادی ادعایی آنان است. همان طور که عده محدودی که به نحوی خواسته اند از این آزادی استفاده کنند و مسائل اعتقادی شان (حداقل در حوزه شخصی) رعایت کنند، به شدت از هالیوود، رانده شده اند و حتی برای فعالیت در بقیه زمینه های رسانه ای هم دچار مشکلات زیادی هستند.
به خاطر همین، اتفاقا نشاندهنده عدم وجود آزادی در عمل، در آنجا است و اینگونه صحبت ها، هم با واقعیت تطابقی ندارد.

۳) ولی روی اصلی سخن من با گروه سوم است که منطقی حرف می زنند و بر خلاف افراد رویاپردازی که در ابتدای متن به آنان اشاره شد، از دیدن “فراهانی” در کنار افراد رویاهایشان، دچار تخیل نشده اند و آن را “غرور و افتخار بسیار بزرگ” نمی دانند، بلکه با واقع گرایی نسبی، آن را موفقیتی برای سینمای ایران می دانند.

فراهانی در فیلم "درخت گلابی"

شاید اگر “فراهانی”، رفتار متعارف تری مانند آنچه “نیکی کریمی” انجام داد، بروز می داد و زمینه رفت و آمد متقابل بین سینمای ایران و هالیوود را، برای بهره برداری از بعضی نقاط قدرت هالیوود باز می گذاشت، این حرف درست بود؛ ولی او عملا این مسیر را یک طرفه کرد تا دستاورد خاصی نصیب سینمای ایران نشود.

حتی در حوزه موفقیت شخصی، نیز به نظر می رسد باید با دید بازتری به مسأله نگاه کرد، او به خاطر دید خاص “ریدلی اسکات” برای استفاده از چهره های تازه و تسلط به زبان انگلیسی و چهره ایرانی برای ایفای نقش یک زن خاورمیانه ای، انتخاب شد و موفق شد تا در کنار یک مجموعه حرفه ای، به ایفای نقش در چند سکانس محدود بپردازد.
تا اینجای مسئله، زمینه موفقیت برای او فراهم آمده است و خیلی هم خوب است. ولی باید به ادامه کار هم توجه شود؛ “فراهانی” در ایران به خبرگزاری ها اعلام کرده بود که با “کلاه گیس” در فیلم حاضر شده تا زمینه ادامه فعالیتش در سینمای ایران، باز باشد (وگرنه برای خروج از کشور لازم نبود به این موضوع بپردازد)؛ بعد از حضور در آمریکا، ناگهان شیفته آنجا شد و اعلام کرد که در همانجا به فعالیت می پردازد. اما او در آنجا به چه چیزی می تواند، دست یابد؟

نکته مهم در این است که نقش های یک بازیگر تا حد زیادی به چهره و شخصیت او بستگی دارد، این بازیگر خاورمیانه ای باید انتظار نقش هایی را بکشد که هالیوود (بر خلاف واقعیت)، از چهره مردم این نقطه از دنیا تصویر می کند.
مطمئنا کمک به ایجاد تصویری سیاه از هم وطنانش نمی تواند، موفقیت قلمداد شود. او اگر هم “گل” کند برای آنان است تا مانند “شهره آغداشلو” (مشهورترین بازیگر خارج نیشن ایرانی) در «سنگسار ثریا.میم» تصویر تاریکی از جامعه ایران، ارائه دهد که برای هیچ کس، نه خوشایند است و نه موفقیت.

در پایان بگویم او کاملا، حق داشته تا مسیر خودش را انتخاب کند؛ ولی با توجه به صحبت هایی که شد، نمی توان آن را افتخار یا موفقیتی برای “ایران” ، “سینمای ایران” و . . .  دانست (وحتی شاید باید به نوعی، منتظر مضرات آن هم بود). او به هرحال باید با اثرات انتخابش کنار بیاید و صمیمانه دوست دارم دچار اتفاقاتی که عموی عزیز در نظراتش اشاره کرده است، نشود.

پ.ن ۱ : اتفاق جالب این بود که همزمان با افتتاحیه این فیلم، “حامد حدادی” هم اولین بازی اش را در N.B.A، انجام داد؛ ولی حجم مطالبی که به این دو پرداختند، قابل مقایسه نبود.

توضیح : قرار نبود، هر کس به “فراهانی” پرداخت به “حدادی” هم بپردازد، ولی در مجموع کل وبلاگستان، چنین انتطاری می رفت؛ که احتمالا به دلیل عدم رفتار غیر متعارف (البته تا این لحظه) از حدادی این اتفاق نیفتاد.

پ.ن ۲ : این خبر ۲۰:۳۰ را اگر در این موقعیت نگاه کنیم، شاید معنی جدیدتری داشته باشد.